USTAWA
z dnia
27 marca 2003 r.
o
planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
(Dz. U.
Nr 80, poz. 717)
(Zmiany: Dz. U. z
2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr
141, poz. 1492; z 2005 r. Nr
113, poz. 954 i Nr 130,
poz. 1087 oraz z 2006 r. Nr
45, poz. 319)
Rozdział 1
Przepisy
ogólne
1) zasady
kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego
i organy administracji rządowej,
2) zakres
i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele
oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy
- przyjmując ład
przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.
2. W
planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza:
1) wymagania
ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;
2) walory
architektoniczne i krajobrazowe;
3) wymagania
ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych;
4) wymagania
ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
5) wymagania
ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób
niepełnosprawnych;
6) walory
ekonomiczne przestrzeni;
8) potrzeby
obronności i bezpieczeństwa państwa;
9) potrzeby
interesu publicznego.
Art. 2. Ilekroć
w ustawie jest mowa o:
1) "ładzie
przestrzennym" - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie
przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych
relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze,
środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne;
2) "zrównoważonym
rozwoju" - należy przez to rozumieć rozwój, o którym mowa w art. 3 pkt
50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62,
poz. 627 i Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr
153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957 oraz z 2003 r. Nr 46, poz. 392);
3) "środowisku"
- należy przez to rozumieć środowisko, o którym mowa w art. 3 pkt 39 ustawy
z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
4) "interesie
publicznym" - należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań,
uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub
lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym;
5) "inwestycji
celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu
lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym),
stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21
sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz.
543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253,
Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153,
poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 15);
6) "obszarze
przestrzeni publicznej" - należy przez to rozumieć obszar o szczególnym
znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i
sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie
oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i
kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;
7) "obszarze
problemowym" - należy przez to rozumieć obszar szczególnego zjawiska z
zakresu gospodarki przestrzennej lub występowania konfliktów przestrzennych
wskazany w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub określony w
studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;
8) "obszarze
wsparcia" - należy przez to rozumieć obszar określony w ustawie z dnia
12 maja 2000 r. o zasadach wspierania rozwoju regionalnego (Dz. U. Nr 48, poz.
550, Nr 95, poz. 1041 i Nr 109, poz. 1158, z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 100,
poz. 1085, Nr 111, poz. 1197 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253,
Nr 66, poz. 596 i Nr 230, poz. 1921);
9) "obszarze
metropolitalnym" - należy przez to rozumieć obszar wielkiego miasta oraz
powiązanego z nim funkcjonalnie bezpośredniego otoczenia, ustalony w koncepcji
przestrzennego zagospodarowania kraju;
10) "dobrach
kultury współczesnej" - należy przez to rozumieć niebędące zabytkami
dobra kultury, takie jak pomniki, miejsca pamięci, budynki, ich wnętrza i
detale, zespoły budynków, założenia urbanistyczne i krajobrazowe, będące
uznanym dorobkiem współcześnie żyjących pokoleń, jeżeli cechuje je wysoka
wartość artystyczna lub historyczna;
11) "terenie
zamkniętym" - należy przez to rozumieć teren zamknięty, o którym mowa
w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne
(Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 110,
poz. 1189, Nr 115, poz. 1229 i Nr 125, poz. 1363);
12) "działce
budowlanej" - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę
gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz
wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi
realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów
i aktów prawa miejscowego;
13) "uzbrojeniu
terenu" - należy przez to rozumieć urządzenia, o których mowa w art.
143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;
14) "dostępie
do drogi publicznej" - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do
tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie
odpowiedniej służebności drogowej;
15) "standardach"
- należy przez to rozumieć zbiory i zakresy wymagań dotyczących opracowań i
dokumentów planistycznych oraz zasady stosowania w nich parametrów dotyczących
zagospodarowania przestrzennego;
16) "parametrach
i wskaźnikach urbanistycznych" - należy przez to rozumieć parametry i
wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40;
17) "walorach
ekonomicznych przestrzeni" - należy przez to rozumieć te cechy
przestrzeni, które można określić w kategoriach ekonomicznych;
18) "wartości
nieruchomości" - należy przez to rozumieć wartość rynkową nieruchomości;
19) "powierzchni
sprzedaży" - należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej
powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową,
przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia
sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz
powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur,
komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.).
Art. 3. 1. Kształtowanie i prowadzenie polityki
przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków
zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i
wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych
gminy.
2. Prowadzenie,
w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu
zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień
jego rozwoju, należy do zadań samorządu powiatu.
3. Kształtowanie
i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie planu
zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa.
4. Kształtowanie
i prowadzenie polityki przestrzennej państwa, wyrażonej w koncepcji
przestrzennego zagospodarowania kraju, należy do zadań Rady Ministrów.
Art. 4. 1. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie
inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków
zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
1a. (1) W odniesieniu do obszarów
morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy
ekonomicznej przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego
oraz sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu określa się na
podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153,
poz. 1502 i Nr 170, poz. 1652 oraz z 2004 r. Nr 6, poz. 41).
2. W
przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze
decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
1) lokalizację
inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
inwestycji celu publicznego;
2) sposób
zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w
drodze decyzji o warunkach zabudowy.
3. W
odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania
przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref
ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i
korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy.
Art. 5. Opracowywanie
projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium
uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego
planu zagospodarowania przestrzennego jest projektowaniem zagospodarowania
przestrzennego, odpowiednio w skali regionalnej i lokalnej, w rozumieniu art. 2
ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach
zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z
2001 r. Nr 5, poz. 42 oraz z 2002 r. Nr 23, poz. 221, Nr 153, poz. 1271 i Nr
240, poz. 2052).
Art. 6. 1. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania
przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami,
sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
2. Każdy
ma prawo, w granicach określonych ustawą,
do:
1) zagospodarowania
terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w
miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem
interesu publicznego oraz osób trzecich;
2) ochrony
własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do
innych osób lub jednostek organizacyjnych.
Art. 7. Rozstrzygnięcia
wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu
odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków
zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium,
wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag
dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu
zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu
administracyjnego.
Art. 8. 1. Organem doradczym ministra właściwego do
spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w sprawach
planowania i zagospodarowania przestrzennego jest Główna Komisja
Urbanistyczno-Architektoniczna.
2. Minister
właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej powołuje
i odwołuje przewodniczącego i członków komisji, o której mowa w ust. 1,
oraz ustala, w drodze zarządzenia, regulamin określający organizację i tryb
jej działania.
3. Marszałek
województwa, wójt, burmistrz albo prezydent miasta powołuje, z zastrzeżeniem
ust. 4 i 5, odpowiednio wojewódzką albo gminną komisję
urbanistyczno-architektoniczną, jako organ doradczy, oraz ustala, w drodze
regulaminu, jej organizację i tryb działania.
4. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta może powierzyć gminnej komisji
urbanistyczno-architektonicznej powołanej w innej gminie pełnienie funkcji
organu doradczego, na mocy porozumienia zawartego z odpowiednim wójtem,
burmistrzem lub prezydentem miasta.
5. Przy
starostach powiatów mogą być powoływane powiatowe komisje
urbanistyczno-architektoniczne jako organy doradcze starostów powiatów oraz,
na podstawie stosownych porozumień, wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów
miast wchodzących w skład tych powiatów, które nie powołały gminnych
komisji lub nie powierzyły funkcji pełnienia organu doradczego komisji powołanej
w innej gminie, w trybie określonym w ust. 4.
6. Organy
doradcze, o których mowa w ust. 1 oraz w ust. 3 i 5, składają się z osób o
wykształceniu i przygotowaniu fachowym związanym bezpośrednio z teorią i
praktyką planowania przestrzennego, w tym co najmniej w połowie z osób
rekomendowanych przez branżowe stowarzyszenia i samorządy zawodowe.
Planowanie
przestrzenne w gminie
Art. 9. 1. W celu określenia polityki przestrzennej
gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy
podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i
kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej
"studium".
2. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową
i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego
zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania
przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje
takim opracowaniem.
3. Studium
sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy.
4. Ustalenia
studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów
miejscowych.
5. Studium
nie jest aktem prawa miejscowego.
Art. 10. 1. W studium uwzględnia się uwarunkowania
wynikające w szczególności z:
1) dotychczasowego
przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu;
2) stanu
ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony;
3) stanu
środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości
i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i
krajobrazu kulturowego;
4) stanu
dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
5) warunków
i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia;
6) zagrożenia
bezpieczeństwa ludności i jej mienia;
7) potrzeb
i możliwości rozwoju gminy;
9) występowania
obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów
odrębnych;
10) występowania
obszarów naturalnych zagrożeń geologicznych;
11) występowania
udokumentowanych złóż kopalin oraz zasobów wód podziemnych;
12) występowania
terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów
odrębnych;
13) stanu
systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania
gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami;
14) zadań
służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych.
2. W
studium określa się w szczególności:
1) kierunki
zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów;
2) kierunki
i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym
tereny wyłączone spod zabudowy;
3) obszary
oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu
kulturowego i uzdrowisk;
4) obszary
i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
5) kierunki
rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;
6) obszary,
na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu
lokalnym;
7) obszary,
na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu
ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa
i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;
8) obszary,
dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania
przestrzennego na podstawie przepisów
odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału
nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o
powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 oraz obszary przestrzeni
publicznej;
9) obszary,
dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania
przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych
i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;
10) kierunki
i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej;
11) obszary
narażone na niebezpieczeństwo powodzi i osuwania się mas ziemnych;
12) obiekty
lub obszary, dla których wyznacza się w złożu kopaliny filar ochronny;
13) obszary
pomników zagłady i ich stref ochronnych oraz obowiązujące na nich
ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów
zagłady (Dz. U. Nr 41, poz. 412 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 153, poz.
1271);
14) obszary
wymagające przekształceń, rehabilitacji lub rekultywacji;
15) granice
terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;
16) inne
obszary problemowe, w zależności od uwarunkowań i potrzeb zagospodarowania
występujących w gminie.
3. Obowiązek
przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania
przestrzennego w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, powstaje po upływie
3 miesięcy od dnia ustanowienia tego obowiązku.
4. Minister
właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,
w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu studium w części tekstowej
i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów
planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń,
nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.
Art. 11. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o
przystąpieniu do sporządzania studium, kolejno:
1) ogłasza
w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo
przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania
studium, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących
studium, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia;
2) zawiadamia
na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium
instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu studium;
3) rozpatruje
wnioski, o których mowa w pkt 1;
4) sporządza
projekt studium, uwzględniając ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego
województwa; w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego województwa
lub niewprowadzenia do planu zagospodarowania przestrzennego województwa zadań
rządowych, uwzględnia ustalenia programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;
5) uzyskuje
od gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji
urbanistyczno-architektonicznej opinię o projekcie studium;
6) uzgadnia
projekt studium z zarządem województwa w zakresie jego zgodności z
ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa;
7) uzgadnia
projekt studium z wojewodą w zakresie jego zgodności z ustaleniami programów,
o których mowa w art. 48 ust. 1;
8) występuje
o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do:
c) właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków,
d) właściwych organów wojskowych, ochrony
granic oraz bezpieczeństwa państwa,
e) dyrektora właściwego urzędu morskiego w
zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów
i przystani,
f) właściwego organu nadzoru górniczego w
zakresie zagospodarowania terenów górniczych,
g) właściwego organu administracji geologicznej,
h) ministra właściwego do spraw zdrowia w
zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej,
i) (2) dyrektora
regionalnego zarządu gospodarki wodnej w zakresie zagospodarowania obszarów
narażonych na niebezpieczeństwo powodzi;
9) wprowadza
zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;
10) ogłasza,
w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu
na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do
publicznego wglądu na okres co najmniej 30 dni oraz organizuje w tym czasie
dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie studium rozwiązaniami;
11) wyznacza
w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby prawne i
fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą
wnosić uwagi dotyczące projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia
okresu wyłożenia studium;
12) przedstawia
radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych
uwag, o których mowa w pkt 11.
Art. 12. 1. Studium uchwala rada gminy, rozstrzygając
jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12.
Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag
stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium.
2. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę o uchwaleniu
studium wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 1, oraz dokumentacją prac
planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.
3. Jeżeli
rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo,
uchwalając studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji
celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, ujętych w planie
zagospodarowania przestrzennego województwa lub w programach, o których mowa w
art. 48 ust. 1, wojewoda, po podjęciu czynności zmierzających do uzgodnienia
terminu realizacji tych inwestycji i warunków wprowadzenia tych inwestycji do
studium, wzywa radę gminy do uchwalenia studium lub jego zmiany w wyznaczonym
terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda sporządza miejscowy
plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmianę dla obszaru, którego
dotyczy zaniechanie gminy, w zakresie koniecznym dla możliwości realizacji
inwestycji celu publicznego oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze.
Przyjęty w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan
zagospodarowania przestrzennego.
4. W
przypadku, o którym mowa w ust. 3, koszty sporządzenia planu ponosi w całości
gmina, której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze.
Art. 13. 1. Koszty sporządzenia studium obciążają budżet
gminy.
2. Koszty
sporządzenia lub zmiany studium wynikające z rozmieszczenia inwestycji celu
publicznego o znaczeniu ponadlokalnym obciążają odpowiednio budżet państwa,
budżet województwa albo budżet powiatu.
Art. 14. 1. W celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym
dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania
i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem
miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6.
2. Integralną
częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny
przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu.
3. Plan
miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i
leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru
wyznaczonego w studium.
4. Uchwałę,
o której mowa w ust. 1, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na
wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.
5. Przed
podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent
miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia
planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium,
przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny
zakres prac planistycznych.
6. Planu
miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych.
7. Plan
miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy
odrębne.
8. Plan
miejscowy jest aktem prawa miejscowego.
Art. 15. 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza
projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie
z zapisami studium oraz z przepisami
odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem.
2. W
planie miejscowym określa się obowiązkowo:
1) przeznaczenie
terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych
zasadach zagospodarowania;
2) zasady
ochrony i kształtowania ładu przestrzennego;
3) zasady
ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;
4) zasady
ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
5) wymagania
wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;
6) parametry
i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie
zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy;
7) granice
i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie,
ustalonych na podstawie odrębnych przepisów,
w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi
oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych;
8) szczegółowe
zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem
miejscowym;
9) szczególne
warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym
zakaz zabudowy;
10) zasady
modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury
technicznej;
11) sposób
i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;
12) stawki
procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36
ust. 4.
3. W
planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb:
1) granice
obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości;
2) granice
obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej;
3) granice
obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji;
4) granice
terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt
8;
5) granice
terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji
imprez masowych;
6) granice
pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące
prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z
dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady.
Art. 16. 1. Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1.000,
z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku
map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i
kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się
stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2.000, a w przypadkach planów miejscowych,
które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia
lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5.000.
2. Minister
właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,
w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu miejscowego w części
tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące
materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych
oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac
planistycznych.
3. Minister
właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, w
porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia,
sposób uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i
bezpieczeństwa państwa, uwzględniając w szczególności problematykę związaną
z:
1) przygotowaniem
i przeciwdziałaniem zagrożeniom zewnętrznym, a zwłaszcza agresji militarnej;
2) przygotowaniem
i przeciwdziałaniem zagrożeniom wewnętrznym, a zwłaszcza zagrożeniom
bezpieczeństwa i porządku publicznego, katastrofom i klęskom żywiołowym
oraz zagrożeniom gospodarczym i ekonomicznym.
Art. 17. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu
do sporządzania planu miejscowego kolejno:
1) ogłasza
w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo
przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania
planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie
krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;
2) zawiadamia,
na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu
instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;
3) rozpatruje
wnioski, o których mowa w pkt 1, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia
upływu terminu ich składania;
4) sporządza
projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając
ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
gminy;
5) sporządza
prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem
art. 36;
6) uzyskuje
opinie o projekcie planu:
a) gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu
art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,
b) wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów
miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia
inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;
a) wojewodą, zarządem województwa, zarządem
powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,
b) właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków,
c) organami właściwymi do uzgadniania projektu
planu na podstawie przepisów
odrębnych,
d) właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób
zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu
mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,
e) właściwymi organami wojskowymi, ochrony
granic oraz bezpieczeństwa państwa,
f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w
zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów
i przystani,
g) właściwym organem nadzoru górniczego w
zakresie zagospodarowania terenów górniczych,
h) właściwym organem administracji geologicznej
w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych,
i) ministrem właściwym do spraw zdrowia w
zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej;
8) uzyskuje
zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i
nieleśne;
9) wprowadza
zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;
10) ogłasza,
w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu
na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z
prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co
najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi
w projekcie planu rozwiązaniami;
11) wyznacza
w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i
prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą
wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia
okresu wyłożenia planu;
12) rozpatruje
uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia
upływu terminu ich składania;
13) wprowadza
zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których
mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;
14) przedstawia
radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o
których mowa w pkt 11.
Art. 18. 1. Uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść
każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do
publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 10.
2. Uwagi
do projektu planu należy wnieść na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu,
o którym mowa w art. 17 pkt 11.
3. Jako
wniesione na piśmie uznaje się również uwagi wniesione w postaci
elektronicznej opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy
pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu.
Art. 19. 1. Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność
dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w
tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których
mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian.
2. Przedmiotem
ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą.
Art. 20. 1. Plan miejscowy uchwala rada gminy, po
stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie
o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji,
zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które
należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami
o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część
graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.
2. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa
w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu
oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.
Art. 21. 1. Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają
budżet gminy, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Koszty
sporządzenia planu miejscowego obciążają:
1) budżet
państwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją
zamiaru realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym;
2) budżet
województwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią
konsekwencją zamiaru realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim;
3) budżet
powiatu - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją
zamiaru realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym;
4) inwestora
realizującego inwestycję celu publicznego - w części, w jakiej jest on bezpośrednią
konsekwencją zamiaru realizacji tej inwestycji.
Art. 22. Jeżeli
plan miejscowy obejmuje obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów
nieruchomości, rada gminy, po jego uchwaleniu, podejmuje uchwałę o przystąpieniu
do scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami
o gospodarce nieruchomościami.
Art. 23. Organy,
o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, w zakresie swojej właściwości
rzeczowej i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu
odpowiednio projektu studium albo projektu planu miejscowego, polegającej na
wyrażaniu opinii, składaniu wniosków oraz udostępnianiu informacji.
Art. 24. 1. (3) Organy, o których
mowa w art. 11 pkt 6 i 7 oraz art. 17 pkt 7, w zakresie swojej właściwości
rzeczowej lub miejscowej, uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt
studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art.
106 Kodeksu postępowania administracyjnego.
2. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo
projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust.
1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie
powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie.
Art. 25. 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala
termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których
mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia
udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą
oddziaływania na środowisko.
2. Nieprzedstawienie
stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym
mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub
zaopiniowaniem projektu.
Art. 26. 1. Organ, z którym uzgodniono projekt studium lub
projekt planu miejscowego, ponosi koszty zmiany tych projektów, spowodowane późniejszą
zmianą stanowiska.
2. Jeżeli
organ, o którym mowa w ust. 1, działa w ramach zespolonej administracji
powiatowej lub w ramach samorządu województwa i wykonuje zadania z zakresu
administracji rządowej, Skarb Państwa ponosi koszty zmiany studium i planu
miejscowego lub ich projektów jedynie wówczas, gdy zmiana stanowiska organu
wynika ze zmiany ustawy lub z wiążących ten organ nowych ustaleń właściwego
organu administracji rządowej.
Art. 27. Zmiana
studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one
uchwalane.
Art. 28. 1. Naruszenie zasad sporządzania studium lub
planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także
naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały
rady gminy w całości lub części.
2. Jeżeli
rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w
sprawie studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia
przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli
skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa
w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności
projektu studium lub planu z przepisami prawnymi.
Art. 29. 1. Uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu
miejscowego obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak
nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym
województwa.
2. Uchwała,
o której mowa w ust. 1, podlega również publikacji na stronie internetowej
gminy.
Art. 30. 1. Każdy ma prawo wglądu do studium lub planu
miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów.
2. Za
wydane wypisy i wyrysy pobiera się opłatę administracyjną, w wysokości
odpowiadającej poniesionym kosztom ich przygotowania, zgodnie z przepisami
o podatkach i opłatach lokalnych.
Art. 31. 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi
rejestr planów miejscowych oraz wniosków o ich sporządzenie lub zmianę,
gromadzi materiały z nimi związane oraz odpowiada za przechowywanie ich
oryginałów, w tym również uchylonych i nieobowiązujących.
2. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany przekazać staroście kopię
uchwalonego studium lub planu miejscowego, nie później niż w dniu ich wejścia
w życie.
Art. 32. 1. W celu oceny aktualności studium i planów
miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje analizy zmian w
zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy w opracowywaniu planów
miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania w nawiązaniu do
ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach, o których
mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub
zmiany planu miejscowego.
2. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których
mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu
art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie
kadencji rady. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i
planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w
części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27.
3. (4)
Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę
w szczególności zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi
z przepisów art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1.
Art. 33. Jeżeli
w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu
miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się
odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian.
Art. 34. 1. Wejście w życie planu miejscowego powoduje
utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub
ich części odnoszących się do objętego nim terenu.
2. Utrata
mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji
administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65
ust. 1 pkt 2 i ust. 2.
Art. 35. Tereny,
których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób
dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w
planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.
Art. 36. 1. Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu
miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w
dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się
niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty
nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy:
1) odszkodowania
za poniesioną rzeczywistą szkodę albo
2) wykupienia
nieruchomości lub jej części.
2. Realizacja
roszczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić również w drodze
zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu
nieruchomości zamiennej. Z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają.
3. (5)
Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość
nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty
zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2,
może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.
4. (6)
Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość
nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę
nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę
ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości
nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie
może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości.
5. W
razie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu
miejscowego, w części lub w całości, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1
pkt 1, albo opłata, o której mowa w ust. 4, podlegają zwrotowi odpowiednio na
rzecz gminy lub na rzecz aktualnego właściciela albo użytkownika wieczystego
nieruchomości.
6. W
przypadku, o którym mowa w ust. 3, w razie stwierdzenia nieważności uchwały
rady gminy w sprawie planu miejscowego w części lub w całości gmina może
żądać od aktualnego właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości
zwrotu kwoty stanowiącej równowartość wypłaconego odszkodowania.
Art. 37. 1. Wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia
wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty
z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4,
ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości
nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną
przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub
zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu
przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego
sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem.
2. (7)
(uchylony).
3. Roszczenia,
o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w
którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące.
4. Przepis
ust. 3 stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4.
5. (8)
Notariusz, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem
jest zbycie nieruchomości, w formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać
wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta wypis z tego aktu.
6. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust.
4, w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o
którym mowa w ust. 5.
7. (9)
Właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, której wartość wzrosła
w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, przed jej zbyciem może
żądać od wójta, burmistrza albo prezydenta miasta ustalenia, w drodze
decyzji, wysokości opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4.
8. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta przedstawia okresowo - odpowiednio do potrzeb,
lecz co najmniej raz w roku - na sesji rady gminy informację o zgłoszonych
żądaniach, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, i wydanych decyzjach,
o których mowa w ust. 6 i 7.
9. Wykonanie
obowiązku wynikającego z roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1-3,
powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, chyba że
strony postanowią inaczej. W przypadku opóźnienia w wypłacie odszkodowania
lub w wykupie nieruchomości właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu
nieruchomości przysługują odsetki ustawowe.
10. Spory
w sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, rozstrzygają sądy
powszechne.
11. (10)
W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania
skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w
odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków
finansowych stosuje się przepisy
o gospodarce nieruchomościami.
Planowanie
przestrzenne w województwie
Art. 38. Organy
samorządu województwa sporządzają plan zagospodarowania przestrzennego województwa,
prowadzą analizy i studia oraz opracowują koncepcje i programy, odnoszące się
do obszarów i problemów zagospodarowania przestrzennego odpowiednio do potrzeb
i celów podejmowanych w tym zakresie prac.
Art. 39. 1. Sejmik województwa podejmuje uchwałę o
przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego województwa.
2. Plan
zagospodarowania przestrzennego województwa sporządza się dla obszaru w
granicach administracyjnych województwa.
3. W
planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia
strategii rozwoju województwa oraz określa się w szczególności:
1) podstawowe
elementy sieci osadniczej województwa i ich powiązań komunikacyjnych oraz
infrastrukturalnych, w tym kierunki powiązań transgranicznych;
2) system
obszarów chronionych, w tym obszary ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu
kulturowego, ochrony uzdrowisk oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr
kultury współczesnej;
3) (11)
rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym;
4) obszary
problemowe wraz z zasadami ich zagospodarowania oraz obszary metropolitalne;
6) obszary
narażone na niebezpieczeństwo powodzi;
7) granice
terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;
8) obszary
występowania udokumentowanych złóż kopalin.
4. W
planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia
koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, o której mowa w art. 47 ust. 1
pkt 1, oraz programy, o których mowa w art. 48 ust. 1.
5. W
planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się te inwestycje
celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w ust. 3 pkt 3, które
zostały ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej
Polskiej, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa,
zgodnie z ich właściwością.
6. Dla
obszaru metropolitalnego uchwala się plan zagospodarowania przestrzennego
obszaru metropolitalnego jako część planu zagospodarowania przestrzennego
województwa.
Art. 40. Minister
właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,
w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu zagospodarowania
przestrzennego województwa w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w
szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań
kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu
dokumentowania prac planistycznych.
Art. 41. 1. Po podjęciu przez sejmik województwa uchwały
o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego województwa
marszałek województwa kolejno:
1) ogłasza
w prasie ogólnopolskiej oraz przez obwieszczenie w urzędach gmin, starostwach
powiatowych, urzędzie marszałkowskim i urzędzie wojewódzkim o podjęciu
uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i
termin składania wniosków dotyczących planu, nie krótszy niż 3 miesiące od
dnia ogłoszenia;
2) zawiadamia
na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu
instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;
3) rozpatruje
wnioski, o których mowa w pkt 1;
4) sporządza
projekt planu zagospodarowania przestrzennego województwa wraz z prognozą
oddziaływania na środowisko;
5) uzyskuje
od wojewódzkiej komisji urbanistyczno-architektonicznej opinię o projekcie
planu;
6) występuje
o opinię o projekcie planu do właściwych instytucji i organów, a także do
wojewody, zarządów powiatów, wójtów, burmistrzów gmin i prezydentów miast
położonych na terenie województwa oraz rządowych i samorządowych organów
administracji publicznej na terenach przyległych do granic województwa oraz
uzgadnia projekt z organami określonymi w przepisach
odrębnych;
7) przedstawia
projekt planu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki
przestrzennej i mieszkaniowej w celu stwierdzenia jego zgodności z koncepcją
przestrzennego zagospodarowania kraju i programami rządowymi, o których mowa w
art. 48 ust. 1;
8) przedstawia
projekt planu sejmikowi województwa do uchwalenia.
2. Do
opiniowania i uzgadniania projektu planu zagospodarowania przestrzennego województwa
stosuje się odpowiednio przepisy art. 23-26, z wyjątkiem terminu dokonania
uzgodnień i przedstawienia opinii, który nie powinien być krótszy niż 40
dni od dnia udostępnienia projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.
Art. 42. 1. Plan zagospodarowania przestrzennego województwa
uchwala sejmik województwa.
2. Uchwałę
sejmiku województwa o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa
wraz z dokumentacją prac planistycznych marszałek województwa przekazuje
wojewodzie w celu oceny zgodności z przepisami prawnymi oraz ogłoszenia w
wojewódzkim dzienniku urzędowym.
3. Zmiana
planu zagospodarowania przestrzennego województwa następuje w trybie, w jakim
jest uchwalany ten plan.
Art. 43. 1. Koszty sporządzenia planu zagospodarowania
przestrzennego województwa obciążają budżet województwa, z zastrzeżeniem
ust. 2.
2. Koszty
sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają
budżet państwa albo inwestora realizującego inwestycję celu publicznego o
znaczeniu krajowym w części, w jakiej sporządzenie tego planu jest bezpośrednią
konsekwencją zamierzeń realizacji tej inwestycji.
Art. 44. 1. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego
województwa wprowadza się do planu miejscowego po uprzednim uzgodnieniu
terminu realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i
warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego.
2. Uzgodnienia,
o których mowa w ust. 1, przeprowadza marszałek województwa z wójtem,
burmistrzem albo prezydentem miasta.
3. Koszty
wprowadzenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do
planu miejscowego oraz zwrotu wydatków na odszkodowania, o których mowa w art.
36, a także kwoty przeznaczone na pokrycie zwiększonych kosztów realizacji
zadań gminnych są ustalane w umowie zawartej pomiędzy marszałkiem województwa
a wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Przepisy art. 21 stosuje się
odpowiednio.
4. Spory
dotyczące spraw, o których mowa w ust. 1-3, rozstrzygają sądy powszechne.
Art. 45. Plan
zagospodarowania przestrzennego województwa podlega okresowej ocenie. Zarząd
województwa, co najmniej raz w czasie kadencji sejmiku, dokonuje przeglądu
zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, opracowuje raport o jego stanie w
zakresie określonym w art. 39 ust. 3 oraz sporządza ocenę realizacji
inwestycji, o których mowa w art. 39 ust. 5, podlegającą zaopiniowaniu przez
wojewódzką komisję urbanistyczno-architektoniczną. Wyniki tego przeglądu
oraz raport jest przedstawiany sejmikowi województwa.
Planowanie
przestrzenne na szczeblu krajowym
Art. 46. (12)
Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i
mieszkaniowej koordynuje zgodność planów zagospodarowania przestrzennego
województw z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju oraz w
porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego
prowadzi współpracę transgraniczną i przygraniczną w zakresie
zagospodarowania przestrzennego, a także przygotowuje okresowe raporty o stanie
zagospodarowania przestrzennego kraju.
Art. 47. 1. (13)
Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego,
uwzględniając cele zawarte w rządowych dokumentach strategicznych:
1) sporządza
koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju, która uwzględnia zasady zrównoważonego
rozwoju kraju w oparciu o przyrodnicze, kulturowe, społeczne i ekonomiczne
uwarunkowania, o których mowa w przepisach odrębnych, a także prowadzi współpracę
zagraniczną w tym zakresie;
2) prowadzi
analizy i studia, opracowuje koncepcje oraz sporządza programy odnoszące się
do obszarów i zagadnień pozostających w zakresie programowania strategicznego
oraz prognozowania rozwoju gospodarczego i społecznego, współpracując z właściwymi
ministrami oraz z centralnymi organami administracji rządowej.
2. Koncepcja
przestrzennego zagospodarowania kraju określa uwarunkowania, cele i kierunki zrównoważonego
rozwoju kraju oraz działania niezbędne do jego osiągnięcia, a w szczególności:
1) podstawowe
elementy krajowej sieci osadniczej, z wyodrębnieniem obszarów
metropolitalnych;
2) wymagania
z zakresu ochrony środowiska i zabytków, z uwzględnieniem obszarów podlegających
ochronie;
3) rozmieszczenie
infrastruktury społecznej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym;
4) rozmieszczenie
obiektów infrastruktury technicznej i transportowej, strategicznych zasobów
wodnych i obiektów gospodarki wodnej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym;
5) obszary
problemowe o znaczeniu krajowym, w tym obszary zagrożeń wymagających szczegółowych
studiów i planów.
3. Rada
Ministrów przyjmuje koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju oraz
okresowe raporty o stanie zagospodarowania kraju. Przyjmując koncepcję, Rada
Ministrów ustala, w jakim zakresie koncepcja ta będzie stanowiła podstawę
sporządzania programów, o których mowa w art. 48 ust. 1.
4. Prezes
Rady Ministrów przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej koncepcję
przestrzennego zagospodarowania kraju oraz okresowe raporty o stanie
zagospodarowania przestrzennego kraju.
5. Prezes
Rady Ministrów może powołać Państwową Radę Gospodarki Przestrzennej, jako
organ doradczy w sprawie koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, oraz
ustalić, w drodze zarządzenia, regulamin określający zadania, organizację i
tryb jej działania.
Art. 48. 1. Ministrowie i centralne organy administracji rządowej,
w zakresie swojej właściwości rzeczowej, sporządzają programy zawierające
zadania rządowe, zwane dalej "programami", służące realizacji
inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym.
2. Programy
podlegają zaopiniowaniu przez sejmiki właściwych województw.
3. Rada
Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, programy, uwzględniając w
szczególności cele i kierunki, o których mowa w art. 47 ust. 2.
Art. 49. 1. Minister właściwy do spraw budownictwa,
gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej prowadzi rejestr programów.
2. Minister
właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej występuje
do marszałka właściwego województwa z wnioskiem o wprowadzenie programu do
planu zagospodarowania przestrzennego województwa.
Lokalizacja
inwestycji celu publicznego i ustalanie warunków zabudowy w odniesieniu do
innych inwestycji
Art. 50. 1. (14) Inwestycja
celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku
jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się
odpowiednio.
2. Nie
wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego
roboty budowlane:
1) (15)
polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany
sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie
zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć
wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,
w rozumieniu przepisów o
ochronie środowiska, albo
2) niewymagające
pozwolenia na budowę.
3. (16)
(uchylony).
4. Sporządzenie
projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się
osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.
Art. 51. 1. W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji
celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do:
1) inwestycji
celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim - wójt, burmistrz albo
prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa;
2) inwestycji
celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo
prezydent miasta;
3) inwestycji
celu publicznego na terenach zamkniętych - wojewoda;
4) (17)
(uchylony).
2. W
przypadku niewydania przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta w terminie
2 miesięcy od dnia złożenia wniosku decyzji o ustaleniu lokalizacji
inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym albo wojewódzkim wojewoda
wzywa wójta, burmistrza albo prezydenta miasta do jej wydania w wyznaczonym
terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję i kosztami jej
wydania obciąża gminę.
3. W
przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy
decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt,
burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się
największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w
porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast.
Art. 52. 1. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu
publicznego następuje na wniosek inwestora.
2. Wniosek
o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:
1) określenie
granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej
lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego
zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek
dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500
lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;
2) charakterystykę
inwestycji, obejmującą:
a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię
oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w
zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu
unieszkodliwiania odpadów,
b) określenie planowanego sposobu
zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu,
w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych,
przedstawione w formie opisowej i graficznej,
c) (18) określenie
charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące
jej wpływ na środowisko.
3. Nie
można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych
odrębnymi przepisami świadczeń
lub warunków.
Art. 53. 1. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania
decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach
i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze
obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.
Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których
będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.
2. W
postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie
stosuje się.
3. Właściwy
organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji
inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:
1) warunków
i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów
odrębnych;
2) stanu
faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację
inwestycji.
4. Decyzje,
o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z:
1) ministrem
właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w
miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami;
2) wojewódzkim
konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych
ochroną konserwatorską;
3) dyrektorem
właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego,
pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani;
4) właściwym
organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych;
5) właściwym
organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych
osuwaniem się mas ziemnych;
6) (19)
organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz
melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i
leśne w rozumieniu przepisów
o gospodarce nieruchomościami;
7) dyrektorem
parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i
jego otuliny;
8) (20)
wojewodą - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych
ochroną na podstawie przepisów
o ochronie przyrody;
9) (21)
właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa
drogowego;
10) (22)
wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych
albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których
mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów,
przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na
podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
11) (23)
dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - dla przedsięwzięć
wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym
jest wojewoda.
5. Uzgodnień,
o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania
administracyjnego.
5a. (24) W przypadku odmowy
uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez
organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym
wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji
inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48,
postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu
publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia
wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie
uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu
publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego
uzgodnienia.
6. Odwołanie
od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące
się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem
odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.
7. Nie
stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12
miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się
odpowiednio.
8. Nie
uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku
wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania
administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub
ogłoszenia.
Art. 54. Decyzja
o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:
2) warunki
i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów
odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania
ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz
dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej
i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób
trzecich,
e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
3) linie
rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z
zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Art. 55. Decyzja
o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający
decyzję o pozwoleniu na budowę.
Art. 56. Nie
można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli
zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami
odrębnymi.
Art. 57. 1. Marszałek województwa prowadzi rejestr
wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu
krajowym i wojewódzkim.
2. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu
lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym.
3. (25)
Wojewoda prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji
celu publicznego na terenach zamkniętych.
4. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta oraz wojewoda w przypadku, o którym mowa w art.
51 ust. 2, przekazuje marszałkowi województwa kopie wydanych decyzji, o których
mowa w ust. 1 i 2, w terminie 7 dni od dnia ich wydania.
Art. 58. 1. Postępowanie administracyjne w sprawie
ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie
dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji
inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje
postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu
publicznego, jeżeli:
1) w
ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła
uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w
okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego
zmiany.
2. Jeżeli
decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o
których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio.
Art. 59. 1. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku
braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub
wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania
obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art.
86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust.
2 stosuje się odpowiednio.
2. Przepis
ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie
wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany
zagospodarowania terenu, trwającej do roku.
3. W
przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania
decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w
drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu
nieruchomości:
1) wstrzymanie
użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z
wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo
2) przywrócenie
poprzedniego sposobu zagospodarowania.
Art. 60. 1. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem
ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których
mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami
odrębnymi.
2. (26)
(uchylony).
3. (27)
Decyzje o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych wydaje wojewoda.
4. Sporządzenie
projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na
listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.
Art. 61. 1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe
jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co
najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest
zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej
zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania
zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy
architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności
wykorzystania terenu;
2) teren
ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące
lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające
dla zamierzenia budowlanego;
4) teren
nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych
na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu
miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której
mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja
jest zgodna z przepisami
odrębnymi.
2. Przepisów
ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na
terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc
na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.
3. Przepisów
ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń
infrastruktury technicznej.
4. Przepisów
ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy
powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią
powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.
5. Warunek,
o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie
uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą
jednostką organizacyjną a inwestorem.
6. Minister
właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,
w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy
i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.
7. W
rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące
ustalania:
2) wielkości
powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;
3) szerokości
elewacji frontowej;
4) wysokości
górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;
5) geometrii
dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).
Art. 62. 1. Postępowanie administracyjne w sprawie
ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12
miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt,
burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w
sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
1) w
ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła
uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w
okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego
zmiany.
2. Jeżeli
wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego
istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie
administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu
uchwalenia planu.
Art. 63. 1. W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości